Bruin: een loflied op versgebakken brood

Bruin, de kleur van de aarde. Bruin doet me denken aan houtblokken op een haardvuur, versgebakken brood en eigengebakken koekjes. Voor mij is het een kleur die veel rust geeft.  Het is een nuchtere kleur zonder poespas. Bruin kent geen haast en heeft geen snelheid. Het is wat het is en het gaat zoals het gaat. Deze kleur geeft me de energie van praktisch handelen: Gewoon doen wat je moet doen. Oftewel: bruin is de kleur van “in je pyjama de vuilnis buiten zetten”.

In die bruine aarde, daar wortelt het graan. Gedurende het voorjaar en de zomer groeit het graan tot het gaat bloeien en zijn mooie graankorrels vormt. In de late zomerzon rijpt het graan af zodat het zijn mooie geel-gouden kleur krijgt. Er zijn weinig activiteiten meer aardend dan het zelf bakken van brood. Hoe bijzonder is het telkens weer om het meel door je handen te laten gaan, te zien hoe het deeg rijst, te voelen hoe het in de oven warm wordt om ten slotte te ruiken hoe het heerlijk begint te geuren.

mindful bakken

Vers gebakken brood
Brood, wat een heerlijk godsgeschenk! Het gouden graan, gerijpt door de zon, glijdt door mijn handen.

Met water, gist en wat zout er bij gebeurt er een klein wonder. Ik roer er met mijn hand langzaam door. Eerst wordt het taaier, dan wordt het kneedbaar en langzaam aan vormt het een geheel: het meel met het water, de bakker met het brood. Ik kneedt rustig en voorzichtig door en voel hoe het deeg verandert in een gladde elastische bol.

Ik vermoei me niet maar laat me leiden door een rustig tempo. Ik duw zachtjes tegen het tegen het deeg en voel hoe het langzaam aan begint terug te duwen.

We starten een langzaam gesprek, het deeg en ik. Ik masseer het deeg en het deeg masseert mijn handen. Ritmisch, rustig, met aandacht, aangenaam warm. Ik voel het deeg en leer het kennen. Het beweegt onder mijn handen en wordt steeds soepeler, elastischer, luchtiger.

En na een mindful kwartiertje is het tijd om te rusten. Het deeg ligt rustig afgedekt in een kommetje, ik lig lekker op de bank.

Het deeg rijst, zet uit, neemt toe. Ik druk voorzichtig met mijn duim in het deeg en het deeg veert terug. Op de werkbank maakt ik het deeg voorzichtig wakker. Ik voel hoe mals het is en leg het daarna mooi in vorm op de bakplaat. Het deeg mag nu nog even nagenieten en ik verheug me al een beetje op het resultaat.

De oven staat aan en komt langzaam op temperatuur tot het grote moment daar is: Het deeg gaat in de oven, het feest kan beginnen.

Nieuwsgierig kijk ik door het deurtje van de oven. Ik zie het brood langzaam oprijzen. De minuten tikken langzaam weg terwijl ik zo met aandacht het brood bewonder. Steeds meer gaat het geuren en het brood krijgt zijn mooie bruine kleur!

Magisch mooi is het, als het uit de oven komt. Vol bewondering leg ik het brood op een snijplank en laat het even koelen. Ik adem een paar keer in en uit, voel mijn voeten op de grond, schudt mijn armen los.

En vol spanning kijk ik er naar uit: Het broodmes zaagt langzaam door het brood, heen en weer, rustig, ritmisch. Ik voel een lichte tegendruk en hoor het knappen van de korst, en ervaar daarna de zachtheid van de binnenkant. Hoe hemels ruikt dit brood! Een godsgeschenk.

Cliffhanger:
Bruin is de kleur van: go with the flow, aarden en aanwezig zijn. Hoe fijn is het als je met deze aandacht in de keuken bezig kan zijn! In mijn volgende blog volgt een recept waarmee jezelf mindful brood kan bakken.

Wordt vervolgd!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s